Statki i okręty na znaczkach pocztowych i pocztówkach
GRILLE
Jacht Adolfa Hitlera - Awizo
Niemieckie awizo GRILLE.
Pocztówka przedwojenna. Wydawca: M. Dieterle & Sohn, Kiel. Ze zbiorów autora.
Okręt wybudowany w stoczni Blohm & Voss, Hamburg.
Położenie stępki:17.07 1934.
Wodowanie: 15.12.1934.
Ukończenie budowy: 20.05.1935.
Oficjalnie sklasyfikowany był jako awizo (aviso).
Amerykański historyk, Clair Blair, w swojej książce Hitler's U-
boat War
(1996) pisze, iż GRILLE (Grille = świerszcz) był
zbudowany specjalnie jako luksusowy jacht dla Adolfa Hitlera.
Do wybuchu wojny jednostka  ta pełniła również funkcje
pomocnicze, służąc m.in. jako okręt-cel dla powietrznych
ataków torpedowych.

Dane techniczno: taktyczne wg Weyers Taschenbuch
der Kriegsflotten 1943/44:

Wyporność standard: 2560 t.

Prędkość: 22 węzły.

Uzbrojenie: 3 pojedyncze działa 127 mm, 2 działa
przeciwlotnicze 37 mm, 4 przeciwlotnicze karabiny
maszynowe.

Układ napędowy: Moc maszyn 8000 KM. 2 śruby.

Zasięg pływania: 9500 mil morskich przy szybkości 12
węzłów.

Wymiary: Długość:115 m. Szerokość 13, 5. Zanurzenie:
3,4.

Załoga: 245.
Sylwetka GRILLE
Kliknij obrazek, aby powiększyć.
Źródło: Weyers Taschenbuch der Kriegsflotten 1943/44.
We wrześniu 1939 został po raz pierwszy użyty jako
pomocniczy stawiacz min. Zabierał wtedy od od 120 d0 228
min, a załoga jego wzrastała do 257 ludzi. Nastąpiło również
przezbrojenie: działa 127 mm artylerii głównej zastąpiono 105
mm. Wyporność maksymalna wzrosła do 3430 t.

W lutym 1940 zderzył się z parowcem
AXEL, w wyniku czego
doznał poważnych uszkodzeń (
AXEL zatonął). Remont trwał
ok. 2 miesięcy, po czym wrócił znowu do służby jako stawiacz
min. W maju 1940 uczestniczył wraz krążownikiem
KÖLN i
kilkoma niszczycielami w stawianiu pól minowych na Morzu
Północnym. Latem 1940 bazował w Ostendzie - wyznaczony
był do stawiania pól minowych w razie inwazji na Wielką
Brytanię.

W 1941
GRILLE został przebazowany na Bałtyk. W sierpniu
tego roku stawiał pola minowe u wybrzeży Finlandii.

W marcu 1942 wycofany ze służby i w parę miesięcy później
przebazowany do Narwiku (Narvik), gdzie służył początkowo
jako okręt mieszkalny. Następnie rozlokował się w nim
kontradmirał Hubert Schmundt (dowódca Grupy Okrętów
Podwodnych - Północ) wraz ze swoim sztabem. Od 18 stycznia
1943 H. Schmundta zastąpił Rudolf Peters.  

W 1945 przejęty przez Wielką Brytanię i wkrótce potem, w
1946, sprzedany w ręce prywatne. Przez parę lat pływał po
Morzu Śródziemnym, kilkakrotnie zmieniając właściciela.

W grudniu 1948 ciężko uszkodzony wskutek izraelskiego
sabotażu i jeszcze w tym samym roku sprzedany do USA.

Złomowany w 1951 roku w USA.

                       opr.  dr Piotr Mierzejewski, hr. Calmont