Podwodne stawiacze min typu 'X2'
- I i II wojna światowa -
|
|
|
|
|
Włoskie podwodne stawiacze min typu X2.
The Italian submarine mine layers - type X2.
|
---------Autorem projektu podwodnych stawiaczy min typu 'X2' był słynny włoski konstruktor, inżynier Curzio Bernardis.
Projekt jego wyraźnie nawiązywał rozwiązaniami technicznymi do niemieckiego typu 'UC-I'. Ciekawostką jest fakt, że
wkrótce po rozpoczęciu budowy jednostek typu 'X2', Włosi podnieśli z dna Morza Jońskiego wrak niemieckiego okrętu
podwodnego typu 'UC-I', UC 12, który po remoncie wprowadzili do służby we własnej flocie pod oznaczeniem X1.
---------Wyprodukowano zaledwie dwa okręty typu 'X2', a mianowicie X2 (wod. 25.04.1917) i X3 (wod. 29.12.1917), oba w
stoczni Cantiere Ansaldo di Sestri w Genui. Weszły one do służby odpowiednio 1 lutego 1918 i 27 sierpnia 1918.
---------Okręty typu 'X2' były niewielkimi przybrzeżnymi stawiaczami min, o następującej charakterystyce [ źródło ]:
wyporność nawodna/podwodna: 403/468 t; prędkość nawodna/podwodna: 8,2/6,3 węzłów; uzbrojenie: 2 zewnętrzne
aparaty torpedowe 450 mm, 18 min, działo kalibru 76 mm; wymiary: 43,5 x 5,5 x 3,1 m; napęd: 2 silniki wysokoprężne po
325 KM, 2 silniki elektryczne po 160 KM; załoga: 25 ludzi.
--------Stawianie min odbywało się za pomocą identycznych urządzeń jak w niemieckim typie 'UC-I', tj. za pomocą pionowych
kanałów zrzutowych, z których każdy mieścił dwie miny. Kanałów takich było dziewięć - zaznaczone są na rysunku powyżej
kółkami w części rufowej okrętu. Dla tych okrętów zaprojektowano specjalne miny wzoru SG 125/1916, o wadze ładunku
wybuchowego 125 kg, produkowane tylko przez zakłady San Giorgio. Włosi zaprzestali produkcji tych min po wycofaniu
okrętów X2 i X3 ze służby.
--------Zaletą tych okrętów typu 'X2' był niski poziom szumów podczas eksploatacji, zaś wadą trudności w manewrowaniu.
|
|
|
